In Nederland doen we aan burgerparticipatie. Het idee dat wij, burgers, meer kunnen betekenen voor de samenleving. Anno 2019 kent Nederland vele initiatieven. Projecten die op landelijk niveau een klein verschil maken maar voor een mens van grote waarde is. Deze week in beeld: Buurtvuur van Trijntje de Haan (51) in het Groningse Beijum. 

Je hoort het vaak: “Nederland individualiseert”. Drukke werkdagen, digitalisering, het kunnen allemaal redenen zijn voor dit fenomeen. Soms kennen we onze eigen buurman of buurvrouw niet eens meer. Zou een vuurplaats in de wijk, zoals die van Trijntje, waar iedereen kan samenkomen een oplossing zijn? 

Wanneer ik aankom staat het vuur al te knetteren. Iedereen heeft wat lekkers te eten meegenomen wat op houtenbankjes, of op een comfortabele tuinstoel, rondom de warmtebron wordt genuttigd. Ik ben op de vroege avond in het Groningse Beijum beland. Om precies te zijn: de Jeensemaheerd, waar op de dag van de volle maan het vuur wordt aangestoken.
Rondom het vuur ontstaan kleine clusters van mensen wie goede gesprekken uitdelen, boeken uitwisselen of gewoon met z’n allen naar het vuur staren. Iedereen is welkom. “Wij zijn allemaal individuen en het vuur brengt ons samen”, legt Trijntje (rechts) uit. “Op een laagdrempelige manier brengen de avonden de buurtbewoners met elkaar in contact.”
De aanwezigen zijn een mix van jong en oud. Ook de allerkleinste komen even een kijkje nemen.
In 2009 is Trijntje begonnen met het organiseren van kampvuren in de straat en sinds drie jaar is het officieel een stichting geworden. Het vuur heeft zijn eigen plaatsje gekregen en de gemeente maait zelfs het gras regelmatig.
Mensen komen en gaan. Sommigen komen alleen nieuwsgierig even kijken en andere zijn de hele avond van vijf tot tien uur aanwezig. “Elke vuuravond is weer anders en elke keer komen weer nieuwe mensen langs.”
Ondertussen wordt het vuur aangehouden door buurtbewoner Harm. Hij is dichter en schrijver en daarnaast is hij tijdens de kampvuuravonden “vuurman”.
De zon gaat onder en de avond komt langzamerhand ten einde. Trijntje vertelt over het lastige contact met de gemeente en dat het soms zo vermoeiend is dat ze overweegt om er mee te stoppen. “Maar de avonden rond het kampvuur zijn altijd goed. Dit is het waar je het uiteindelijk voor doet.” 
Categories: Fotografie

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *